Welkom

Welkom op mijn blog.

Ik hoop dat jullie veel plezier hebben met het lezen van de gedichten.
Als jullie alle gedichten willen zien, klik dan boven in het scherm op het woordje "archief".

Liefs Henriette



Nog wat informatie over waar mijn gedichten uit voort komen.
Ik heb verschillende stoornissen zoals: Dissociatie stoornis, PTSS, Conversie stoornis, Angst en Paniek Stoornis,
SchreeuwenBorderline, en veel depressies gehad
Dit alles komt door veel traumatische ervaringen meest vanuit mijn jeugt.
Huilen

Gelukkig zijn de storrnissen, behalve de conversie stoornis redelijk goed onder de knie. Ik heb er goed mee leren omgaan.
Smile

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
    

                                                                                                  

 

 

   

 

 

 

 

                             

 

 

 

 

 

 

                                         

 

           

 

 

                


                               

                                          

 

 

                               

                                                                  

                                                              

 

                                       

 

 

Ziek zijn.

Steeds maar weer ziek, dan weer dit en dan weer dat.
Lijkt het even wat beter, dan komt er wel weer wat.
Het is nu wel eens tijd dat het ziek zijn klaar is.
Wil ik wat aansterken is het wel weer mis.
Ik ben het zo zat om steeds op bed te moeten liggen, en nooit iets te kunnen doen.
Ik zou heel graag willen dat het weer een beetje werd zoals toen. Voor deze periode konden we nog best wel eens hier en daar naar toe gaan. Nu lijkt de tijd wel stil te blijven staan.
Zo leven als nu dat kan ik echt niet.
Als dat zo blijven moet, doet me dat veel verdriet.
Nee dat mag niet gebeuren. Er moet snel iets gebeuren wat de boel weer wat op gaat fleuren.
Wat meer uit bed zijn dat zou alles al stukken beter maken.
Dan kunnen we ons weer meer bezig houden met andere zaken.
             

Achteruitgang

Ik ben zo bang voor die achteruitgang.
Mijn lichaam laat me op veel punten in de steek.
Dat maakt mijn hoofd erg van streek.
Met dit klote lichaam leven kan ik niet. Dit doet me alleen maar verdriet. In mijn hart huil ik soms de hele dag. Op mijn gezicht zet ik dan vaak moeizaam een lach.
Ik kijk nu al een tijd uit naar vooruitgang. Maar dat wachten duurt nu al zo verdomd lang.
De hoop vasthouden lukt me niet altijd echt. Soms zijn mijn gedachten daardoor erg slecht.
Hoe moet ik nou van dit lichaam houden en er trots op zijn?
Nee ik haat het, en dat gevoel is helemaal niet fijn.
Hierdoor voel ik me regelmatig heel rot. Dat maakt me soms echt kapot.
Ik zou willen schreeuwen van de daken "is er echt niemand die me een klein beetje beter kan maken?"
Diep van binnen geloof ik niet, dat er echt niemand is die daar een lichtpuntje in ziet.
Van diegene tegenkomen, kan ik nu allen nog maar dromen.
Toch moet ik iemand vinden die er samen met mij voor wil gaan.
Want voor altijd zo'n leven al nu kan ik niet aan.

Vroeger

Ik denkde laaste tijd nog al eens aan toen ik een klein meisje was.Thuis had ik het vaak niet zo naar mijn zin. En op school in de klas al net zo min. Op school werd ik veel gepest. Ik had wel een paar vriendinnetjes, maar als het ze uit kwam deden ze net zo hard mee met de rest. Ze schopte me, of gaven me een klap. Ik verzette me van angst dan geen stap.
Ook zeiden ze vaak je bent dik. Of ze zeiden je hebt echt wel dikke tieten. En dan zag je ze met z'n alen genieten.
Op school had ik elke dag wel een huilbui. Dat gaf weer een goede rede tot pesten voor die stomme lui.
Iedere dag zei er wel iemand dat ik lelijk was , en er niet uit zag. Dan schoot de rest meteen weer in de lach.
Thuis durfde ik niet te vertellen over al dit leed. En op school was er ook niemand die er iets voor me deed.
Zo liep ik de hele basisschool door als een bang kind.
Dan ga ik naar de middelbare school, waar het pesten helaas al heel snel weer begint.
Bijna niemand vond mij aardig of leuk, en bij alle grappen die over mij werden gemaakt lag iedereen weer in een deuk.
Eigenlijk werd ik bijna nooit in een groepje opgenomen, waardoor ik dan maar veel wat voor mezelf uit zat te dromen.
Op den duur werd het zelfs zo erg dat ik er gewrichtsklachten van kreeg. Vanbinnen was ik echt helemaal leeg.
Thuis er over praten had nog steeds geen zin. Want praten over emoties, en huilen dat had toch geen zin.
Zo was ik vaak eenzaam en aleen. Als ik iemand tegen kwam, dacht ik vaak meteen, dat wordt toch weer niks want die is vast ook gemeen.
Op den duur had ik in andere kinderen totaal geen vertrouwen.
Ik durfde ook niet goed meer een vriendschap op te bouwen.
Tot nu toe was bijna ieder kind gemeen. Daarom was ik dan maar liever alleen. Nu is het zo dat ik wel wat vriendinnen heb waar ik heel blij mee ben, en is het niet meer zo dat ik voor nieuw contact weg ren.
Behoefte aan een grote vriendenkring heb ik niet. Het belangrijkste vind ik dat ik van de mensen die ik nu in mijn kringetje heb geniet.


Lieve Tommy en Lady

Dit gedichtje had ik gemaakt
voor mijn twee lieve hondjes.

Julie zijn mijn maatjes waar ik veel van hou.
Jullie zijn zo lief en trouw.
Met z'n drieën hebben we al veel meegemaakt.
Dat heeft vooral Tommy vaak erg geraakt.
In 2008 kregen jullie net als ik een nieuwe plek.
Daar vond ik een lieve man, en dat vonden jullie ook tegek.
Sinds dien hebben jullie ook rust in je leventje gekregen.
Daar zaten jullie ook heel erg om verlegen.
Jullie hebben hier heel veel vrijheid. In jullie oogjes zie ik
ook weer ondeugt en blijheid.
Liefjes ik hoop dat jullie nog lang mogen leven.
dan kunnen het baasje en ik jullie nog lang veel aandacht en liefde geven.

Liefs van jullie baasjes.
Kus

                             

 

    

Kleine gedichtjes

Zoveel onduidelijkheden.
Zoveel vragen.
Ze blijven steeds maar door
mijn hoofd heen jagen.
De antwoorden kan niemand
mij zeggen.
Ik zal me daar helaas bij
neer moeten leggen.

 





Met een traan en een lach,
kom ik altijd weer aan het
einde van de dag.

                                                          

Soms kan ik een lach zomaar
voor een traan verruilen.
Daar snap ik dan meestal helemaal
niks van.
Maar ik weet wel dat het flink opluchting
geven kan.

             

 

 

Als je af en toe
je tranen eens flink
laat gaan, kan je daarna
alles in het leven weer
een tijdje aan.